Naranja Imaginario, finalista de los proyectos inclusivos de la Fundación Universia Konecta

ni_vimeo

http://www.fundacionuniversia.net/fundacion-universia-y-fundacion-konecta-presentan-los-ganadores-de-su-convocatoria-de-ayudas-a-proyectos-inclusivos/

V Edición del Programa de Ayudas a Proyectos Inclusivos de Fundación Universia y Fundación Konecta. La Comisión Evaluadora se reunió el pasado 13 de septiembre para valorar las candidaturas recibidas y decidir los seleccionados de entre los 222 propuestas recogidas en la convocatoria.

– En la categoría de Arte:
Photographic Social Vision. Proyecto ‘Más gente genial’ en Barcelona. 33% Cultura Sin Límites. Proyecto ‘Cáscaras Vacías’ en Madrid. Como en la categoría anterior, cada proyecto recibirá un 50% de la cantidad destinada a esta categoría.
Finalista:
Naranja Imaginario (Centro Ocupacional Pascual Veiga en A Coruña).

Música para o documental “Contra os elementos”

Un dos retos do verán foi poñerlle música a este docu sobre o deporte feminino na provincia da Coruña. Moi emocionado de poder estar nun proxecto tan potente.Ten catro partes. Están todas no youtube e tamén na páxina http://www.contraoselementos.gal/
Ides alucinar!!!

“Contra os elementos” é un documental que pretende visualizar o deporte feminino na provincia da Coruña amosando a realidade das deportistas galegas, reivindicar a proxección deportiva das deportistas de elite e apoiar os deportes minoritarios e de base, axudar a crear iconas femininas que sexan referentes para o fomento da práctica deportiva entre as mulleres en igualdade de oportunidades, rachando estereotipos de xénero impostos na sociedade.

O título do documental refírese directamente por un lado á loita contra os elementos que representa o empoderamento e a superación dos obstáculos que deben afrontar as mulleres para poder practicar ou adicarse profesionalmente ó deporte e por outro é unha alusión directa ó medio natural (auga, lume, terra e aire) onde se desenvolven as distintas prácticas deportivas.

Manuel María. De oficio poeta

Este ano tiven a incrible oportunidade de participar como músico en accións e actos que reivindicaron a figura de Manuel María.

http://www.manuelmariasomosnos.gal/

“Manuel María é un dos poetas máis importantes da literatura galega contemporánea e un referente para as xeracións máis novas. Tamén libreiro e editor, foi persoa comprometida co noso país, lingüística, cultural, social e politicamente.
A mellor maneira de celebrar a súa obra é actualizala e dála a coñecer tamén a través de novos soportes e de creacións orixinais para que a nosa lingua teña o futuro que el desexaba”

Un video entre o documental e o videopoema con música composta por min.

Just for men

Just for men
Imaxe: Antía Otero
Música: Federico Flesfa
Letra: Masculino Singular de Carlos Negro.

” Cando Carlos Negro me propuxo facer un videopoema partindo do seu último libro, tiven claro que tería que crear un contexto. Un marco que non convertise os seus versos nun pretexto, senón no motor.
Estamos tan acostumadas a esquecer, que perdemos a posibilidade de pensar máis dunha vez sobre o mesmo. Isto foi o pensamento que nos acompañou a min e ao músico Roberto Casteleiro, quen nalgún dos seus traballos asina como Federico Flesfa:

Rober, estamos tan acostumadas a esquecer, que perdemos a posibilidade de pensar máis dunha ver sobre o mesmo. Lanzáronnos tantas veces a idea da igualdade sen crear estratexias reais de fondo, que rematou sendo burbulla….pero o peor é que cando alguén nos enuncia as realidades, como o fai este libro, as nosas cabezas sistemáticamente pensan niso como nalgo que non é novo, que xa temos escoitado. Unha opción, cando menos, estrana pola nosa parte. Un filtro falso que fai que todo siga e non mude. Precisamos un contexto. Non pode haber ilustración. Só código.
TRAP
RAP?
Non, TRAP

E comezamos o mergullo. Pasamos semanas pensando na estética swagger, na mistura do look hiphop, reggaetón e electro. A diferenciar entre o TRAP Americano do que se fai no Estado Español. O culto ás marcas, aos videoxogos, aos emoticonos, aos gifs, ao Instagram, ao Youtube, as repeticións, os cambios de ritmo.
Reivindícanse como grupos que non cren nas discográficas, asociadas para eles ao mainstream do RAP e do HipHop, e empregan as redes para chegar ao seu público: “O TRAP é a música da rúa, o día que perdamos ese contacto xa podemos sacarnos disto”-din. Un discurso que asinaríamos en canto a contracultural se refire, se non fose porque as súas letras están cargadas do mesmo subtexto ao que estamos acostumadas que suceda século tras século: cosificación, misoxinia e machismo. A memoria do peixe aparece de novo”.

( Antía Otero )